Τέτοιες ώρες… τέτοιες σκέψεις!

… Μετά από μια γεμάτη μέρα, επιτέλους την αράζω στον καναπέ… τσουπ ξαφνικά επάνω. θυμήθηκα ότι πείνασα!!!

Είναι μια ανάγκη βλέπεις κι’ αυτή που πρέπει να καλυφθεί..

Κατευθύνομαι προς την κουζίνα… μαγικό μέρος στο σπίτι!  Ένας χώρος γεμάτος λιχουδιές, σου κάνει το στομάχι έτοιμο να σπάσει αν δεν το κατευνασεις το αίσθημα…όταν δεν συγκρατήσεις την όρεξη..

Η σκέψη λοιπόν τρέχει.. φτάνει στην λύση για ετοιμασία ενός γρήγορου τοστ!

Τέτοιες ώρες… τέτοιες σκέψεις! 

και να ήταν μόνο τέτοιες σκέψεις…

Όρθια λοιπόν για κανα πεντάλεπτο μπροστά στην τοστιέρα, σε αναμονή για το πολυπόθητο τοστ, σκέφτομαι… περνάει δηλαδή μια σκέψη τρεχάτη απ’ το μυαλό κάνοντας με να αναρωτιέμαι  να μου λέει δηλαδή πως…

Ξέρεις? Ο άνθρωπος τελικά δεν μπορεί να υπάρξει εντελώς σαν μοναχικό ον…  Μπορεί να επιβιώσει μόνος ναι, αλλά όχι για πολύ… Η μοναξιά τον αγριεύει… Υπάρχουν φορές που τον κάνουν θεριό ανήμερο.. Κι αυτό το θεριό για να καλμάρει, να ηρεμήσει γίνεται αν αγαπηθεί, αν το νοιαστούν.. να του δωθεί η ευκαιρία να αγαπήσει κι αυτό, να νοιαστεί επίσης!

στην συνέχεια της τρεχάτης σκέψης βεβαρημένης απο το συναίσθημα της στιγμής που την συνοδεύει… ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ!

Μμμμ… την ζητούν πολλοί στην προσπάθεια τους να ηρεμήσουν, να αναζητήσουν τον χαμένο τους εαυτό, να ψάξουν τον εσωτερικό τους κόσμο… να γιατρέψουν πληγές ακόμα και να βρουν λύση στα ζητήματα τους.. εδώ ειναι που θα σκεφτώ επίσης ότι οδεύοντας προς την μοναχικότητα ακολουθάμε μονόδρομο…

Είναι εκεί που δεν πρέπει να μένεις για πολύ…

Είναι εκεί που πρέπει να μείνεις όσο χρειαστεί και να κάνεις αυτό το «τσουπ», που έκανα εγώ και σηκώθηκα απο τον καναπέ! Αυτό που και ‘συ κάνεις και πρέπει να κάνεις, να κάνω, να κάνουμε…

Είναι αυτό που σε ξυπνά όταν πας να κάνεις κόσμο σου την μοναχικότητα.. κράτησε την μέχρι να ανακαλύψεις ποιος είσαι και ποια η αποστολή σου σ’ αυτόν τον μικροκοσμάκη που έχουμε έρθει όλοι με ένα σκοπό…

Και ακου…  όσο αφορά την μοναξιά εγώ θα έλεγα πως …

ΜΟΝΑΞΙΑ!

Ωραία όταν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου… Αφόρητη όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι..!

Advertisements

Η γυναίκα αξίζει το σεβασμό σου την αγάπη το νοιάξιμο σου .. την αγκαλιά σου.. το χάδι σου..

Εχεις στησει το παιχνιδι!
Εχεις βαλει τους κανονες!
Θες εσυ να εισαι ο νικητής!
Το χεις πει..
Το χεις δηλωσει.. στον εαυτο σου.. στους γυρω .. σ’ακουσανε ολοι οσοι θα ειναι διπλα σου για να σε επαινεσουν οταν θα παρεις το τροπαιο!
Μια γνωστη παροιμια δεν σκεφτηκες..
«Μην λογαριάζεις χωρις τον ξενοδοχο.»

Ξεκινας και παιζεις…εστησες τα πιονια σου. Τα τοποθετησες ολα στην δικη τους θέση ..

Ψαχνεις να βρεις τον αντιπαλο.. αντιπαλο αλλιως θυμα .. θυμα στο δικο σου μυαλο..
Και ξεκινας. Μπηκες δυναμικα!
Ο αντιπαλος ανυποψιαστος…
Σε εμπιστευεται, μα κρατα τις αμυνες της…Ξερει πως δεν θα της χαρισεις την νικη…η νικη ειναι δικια σου .. ολοδικια σου .. φανταζεσαι να σε επαινουν ..
Ξεγελαστηκες! Κι ομως ναι ξεγελαστηκες ..
Οχι αγορι μου σ’αυτο το παιχνιδι που μπηκες δεν θα βγεις ευκολα νικητης… θα βρεθεις απ τα πιο ταλαιπωρημενα πιονια ..
Αυτη θα παρει το τροπαιο βλακειας σου και θα στο χαρισει απλοχερα ..
Οταν πας να παιξεις με την καρδια μιας γυναικας αυτη δεν θα σε αφησει να της την κατασπαραξεις .
Η γυναικα ειναι ενα ανωτερο ειδος που δεν μπορεσες, δεν μπορεις και δεν θα μπορεσεις ποτε χωρις αυτην ..
Κανονας απαραβατος .. του δικου της παιχνιδιου .. που δεν τον γνωριζεις. Γιατι αν τον γνωριζες δεν θα ρισκαρες να παιξεις..
Η γυναικα αξιζει το σεβασμο σου την αγαπη το νοιαξιμο σου .. την αγκαλια σου.. το χαδι σου..
Δεν χρειαζεται το στοιχημα σου φιλε.. αυτο σε μειωνει! Και πολυ μαλιστα..
Αυτη η αναγνώριση που ζητας μεσα απ τον επαινο οτι την εριξες με τα κολπακια σου δεν αξιζει.. αυτο το μαγκιλικι ειναι φθηνο .. απ τα σκατοπαζαρια φθηνων ανδρων το αγορασες και το εστερνιστηκες..
Δεν νικας αγορι μου μην το ψαχνεις.  Αυτη σε μυριζεται απ το μιλι. Ξερει τι σκεφτηκες πριν καν της το πεις ..

Η γυναικεια διαισθηση να ξερεις ειναι απ τα ισχυροτερα οπλα της εναντια σε σενα που ψαχνεις να ικανοποιησεις τον αντρικο σου εγωισμο σωριαζοντας την στα πατωματα …

Χορεψε τον χορο της ψυχης..δεν θα το μετανιωσεις!!

Μεσα στην νυχτα .. στους αδειους δρομους..αγκαλια με 2 φιλες ..πιασμενες απ τους ωμους κανουν την κινηση ..
Γερνουν τα ποδια στο πλαι..σχηματιζουν χορο . Τον  Χορο της ψυχης της ..
Μεσα στο σκοταδι της βρηκε τ τροπο να εκφρασει την διψα της για χαρα..
Τα σπαει γελαει ουρλιαζει … τρομαχτικη διψα.. χορευει!!
Κι οταν χορευει τα δινει ολα.. αφηνει το σωμα ελεύθερο. Η ιδια δεν ειναι εδω ..
Δεν ανηκει εδω ..  φανταζεται! Ονειρευεται! Πηγαινει με τ μυαλο της εκει που ανηκει .. οι καταστάσεις δεν της το επιτρεπουν .. ποσο την πονα αυτο !! Λυπαται.. μα δεν …
Δεν εχει τελειωμό το μαρτυριο της ..
Αραγε θα βρει την  ακρη στο τουνελ;
Κι αν οχι αυτη ξερει.. ξερει πως ανηκει εκει που υποτασσεται η καρδια. Εκει που η λογικη την σταματα. Και θα χορεψει ξανα και ξανα. θα συνεχισει να χορευει μεχρι τ πρωι . Να απελευθερωσει  αυτο που την πνίγει..

Μ’ αυτο που καθε μερα παλευει για να εξολοθρευσει και δεν την αφηνει .. Γυναικα ειναι .. θα βρει τον τροπο..
Και νατη..!  Κοιτιεται στον καθρεφτη ..

Τα ματια ειναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε
Αυτα λένε τα πιο πολλα,οσο βαθιά κ αν τα κοιτάξεις παντα κατι θα βρίσκεις και παντα κατι αλλο θα κρύβει μεσα της,κατι δικο της.

Ειναι η στιγμη που το επιβεβαιωνει στον εαυτο της.. αναγνωριζει τα προσοντα της και θα τα χρησιμοποιήσει εναντια σε οτιδηποτε παει να την πληγωσει.. αγαπη .. μονο αυτο ειναι το κλειδι της πορτας που ανοιγει την καρδια της ..

Γαληνεύει το μέσα σου άνθρωπε…



Γαληνεύει το μέσα σου άνθρωπε.

Αν εσύ προσπαθήσεις…ναι γαληνεύει…αν ψάξεις βαθιά στις ρίζες της ψυχής σου και βρεις την πηγή των συναισθημάτων σου τότε ναι θα γαληνέψει!

Θα φωτίσεις τις σκοτεινές πλευρές… εκείνες που ποτίστηκαν με μελάνι. Εκείνες που βάφτηκαν με μαύρο χρώμα όταν απογοητεύτηκες, όταν προδόθηκες όταν πόνεσες…

Όταν ζήτησες τρυφερότητα και δεν στην έδωσαν… Όταν σε απέρριψαν. Όταν γέλασαν μαζί σου… Ακόμα όταν άφησες να σε χειραγωγήσουν.

Μετάνιωσες … μετάνιωσες που τον πλήγωσες έτσι τον εαυτό σου… Τον άφησες έρμαιο στα χέρια των αιμοβόρων, διψασμένων για πόνο ανθρώπων…

Τέρατα ονομάζονται… εγωκεντρικά πλάσματα έτοιμα να σε κατασπαράξουν.

Μην τους αφήσεις!!!

Στάσου ένα λεπτό μονάχα και σκέψου… σκέψου εσένα να στέκεσαι ξανά στα δικά σου πόδια και να ηρεμάς την ψυχή σου. Να φέρνεις όμορφες αναμνήσεις στο μυαλό…

Θες να φτερουγίσει ξανά η καρδιά και να φύγει.

Να πετάξει τόσο μακριά που δεν θα θυμάται πως να επιστρέψει πίσω… για να μην διαλυθεί ξανά… για να μην ψάχνει πάλι να αναγεννηθεί μέσα απ’ τις στάχτες της. Δεν είναι εύκολο κάθε φορά…

Είναι κατόρθωμα να είσαι γαλήνιος σε όλο αυτό το παιχνίδι της ζωής… Ένα καλοστημένο παιχνίδι με απαράβατους κανόνες και καλά κρυμμένες παγίδες….

Μόνο αν είσαι δυνατός παίχτης και σπάσεις τους κανόνες θα γλυτώσεις τις καλά κρυμμένες παγίδες…

Ναι παντού έχει παγίδες, εμπόδια, νάρκες έτοιμες να εκραγούν…

Nα είσαι έτοιμος για κάθε εμπόδιο στην ζωή σου, για κάθε δυσκολία και κάθε ναρκοπέδιο…

Να τα αντιμετωπίζεις με χαρά για να φτάσεις το παιχνίδι στο μεγαλείο του …

Να είσαι γεμάτος περηφάνια, να ξανασηκώνεσαι… μην μένεις σωριασμένος χάμω… δεν είσαι σκουλήκι για να σέρνεσαι…

Να ζεις για σένα πρώτα απ’ όλους και να αγαπάς.

Να αγαπάς! Είναι το φάρμακο της ψυχής! Αυτό που θέλει, που ζητά απεγνωσμένα κάθε φορά που την κάνουν να ασθενεί.

Να είσαι ευγνώμων στους ανθρώπους που είναι δίπλα σου σε κάθε δύσκολη στιγμή.. στις πραγματικά δύσκολες στιγμές σου αναζήτησε τους και άσε τους κοντά… ακόμα και εκείνους που είναι κρυμμένοι, αυτοί είναι που σου δίνουν την πιο μεγάλη δύναμη…

Μοναξια … η πιο αγαπημενη μου ερωμενη…

Καθοταν εκει διπλα μου .. επαιρνε την θεραπεια του.  ..
Άρχισε να νιωθει ασχημα .. δυσανασχετουσε..
Ενιωσα τον φοβο του.. ναι το αισθανθηκα . Τρομαξα μην ειμουν εγω στην θεση του. Τον καθησυχασαν..
Αρχισα δειλα δειλα να κουβεντιαζω μαζι του χαλαρα..
Ρωτησα πολλα..πονο ειχε κρυμμενο αρκετο ..
Συνειδητα ειχε επιλεξει να φυγει απο αυτον τον κοσμο..
Προτιμαει την φυγη απ τον πονο ..
Γι αυτο ηταν εκει.. εκει στο μικρο δωματιακι..
Γιατι πριν ειχε …πονεσει..
Ρωτησα.. πως τα πατε με την μοναξια κυριε?
Πηρα μια απαντηση που πραγματικα περιεγραφε ανθρωπο με παθος για ζωη ..
Μοναξια … η πιο αγαπημενη μου ερωμενη…ζω τα παντα στον κοσμο και  ειμαι μονος..
κι οταν ειμαι «μονος» πετιτρυγυριζομαι απο κοσμο που αγαπω…
Αυτα ηταν τα λογια του ..
αγαπωωωω παντου παντα παντοτινα.
Το μονο που θα με σωσει ..

Χορεψε τον χορο της ψυχης…δεν θα το μετανιωσεις!!!

Μεσα στην νυχτα .. στους αδειους δρομους . Αγκαλια με 2 φιλες ..πιασμενες απ τους ωμους κανουν την κινηση ..
Γερνουν τα ποδια στο πλαι… Σχηματιζουν χορο . Τον   Χορο της ψυχης της ..
Μεσα στο σκοταδι της βρηκε τον τροπο να εκφρασει την διψα της για χαρα..
Τα σπαει γελαει ουρλιαζει … τρομαχτικη διψα.. χορευει!!
Κι οταν χορευει τα δινει ολα.. αφηνει το σωμα ελεύθερο. Η ιδια δεν ειναι εδω ..
Δεν ανηκει εδω ..  φανταζεται! Ονειρευεται! Πηγαινει με τ μυαλο της εκει που ανηκει .. οι καταστάσεις δεν της το επιτρεπουν .. ποσο την πονα αυτο !! Λυπαται..  μα δεν …
Δεν εχει τελειωμό το μαρτυριο της ..
Αραγε θα βρει την  ακρη στο τουνελ;
Κι αν οχι αυτη ξερει.. ξερει πως ανηκει εκει που υποτασσεται η καρδια. Εκει που η λογικη την σταματα. Και θα χορεψει ξανα και ξανα. θα συνεχισει να χορευει μεχρι το πρωι . Να απελευθερωσει  αυτο που την πνίγει..  μ’ αυτο που καθε μερα παλευει για να το εξολοθρευσει και δεν την αφηνει .. γυναικα ειναι .. θα βρει τον τροπο..
Κοιτιεται στον καθρεφτη ..

Τα ματια ειναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε.
Αυτα λένε τα πιο πολλα,οσο βαθιά κ αν τα κοιτάξεις παντα κατι θα βρίσκεις και παντα κατι αλλο θα κρύβει μεσα της,κατι δικο της..

Ειναι η στιγμη που το επιβεβαιωνει στον εαυτο της..

Αναγνωριζει τα προσοντα της και θα τα χρησιμοποιήσει εναντια σε οτιδηποτε παει να την πληγωσει.. αγαπη .. μονο αυτο ειναι το κλειδι της πορτας που ανοιγει την καρδια της ..

Εαυτέ μου… λίγο εγωισμό και για σένα!

Γιατί αναλώνεσαι και σκορπίζεσαι μάτια μου; Μάθε τι αξίζεις και αναζήτησε αυτό που σου αρμόζει. Μην δίνεις όλο σου το είναι στον καθένα, δεν το αξίζουν όλοι. Μόνο εσύ χαλιέσαι και τους θρέφεις. Τους θρέφεις και τους μεγαλώνεις τον εγωισμό… Είναι αχόρταγος αυτός. Δεν χορταίνει με τιποτα… Είναι άτιμο πράγμα. Όποιος τον κουβαλά βασανίζεται.

Σε ψάχνω εαυτέ μου… που είσαι κρυμμένος; Πού βαθιά ριζώθηκες και δεν βγαίνεις; Έμεινες κρυμμένος και φοβάσαι να βγεις μήπως σε πληγώσουν ξανά… Τόλμησε! Και εκεί που θα νικήσεις τον φόβο θα αναδυθούν τα όμορφα συναισθήματα που αναζητάς. Σταματάς σε κάθε χαρά να ανασάνεις λίγο και ξαναπάς πίσω… Όχι! μην το κάνεις. Σε σκοτώνει σιγά σιγά… σε βυθίζει σε σκοτεινές πλευρές… σ’ αυτές που δεν θες… που δεν ανήκεις!

Λίγος εγωισμός δεν βλάπτει.
Είναι εκείνο το λίγο που σου κρατάει την αξιοπρέπεια.
Εκείνο το λίγο που σε ανεβάζει λίγο.
Εκείνο το λίγο που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος για να μπορεί να λέει «ναι» και να το εννοεί.
Να λέει «όχι» και να το εννοεί κι αυτό…
Εκείνο το λίγο που δεν θα αφήσει να σε πατήσει κανείς στο λαιμό.
Εκείνο το λίγο που θα συγκινήσει έστω και λίγο αυτούς που τον έχουν ψηλά και δεν τον αφήνουν να κάνει βήμα πίσω.
Εκείνο το λίγο είναι που θα σε κάνει να αγωνιστείς πιο πολύ.
Να σηκωθείς αν πέσεις.
Και είναι εκείνο επίσης που αρμόζει να έχεις…

Αντέχεται γιατί είναι λίγο, ίσα ίσα για να βαστάει αναμμένη αυτή η σπίθα της ζωντάνιας που είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να σβήσει αν την αφήσεις σε αυτούς με τον πολύ εγωισμό…

Άσε λίγο για σένα να μπορείς να προχωράς… απαραίτητο όπλο για να σκοτώνει λίγο πόνο… να μην μαζεύεται… έχει πολλούς, μάτια μου, που ρίχνουν σφαίρες… Κράτα τις άμυνες σου να προστατεύεσαι… με λίγο εγωισμό.

Δώσε αγάπη, αυτό είναι το γιατρικό που ψάχνεις!

Κάθομαι και σκέφτομαι πως δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι… δεν μπορώ να δω κακία στο βλέμμα τους. Πονεμένοι άνθρωποι είναι, απογοητευμένοι που δεν αναγνωρίστηκαν οι προσπάθειές τους, τους απέρριψαν. Δεν τους αποδέχτηκαν όπως είναι… θέλησαν να τους αλλάξουν. Οι καταστάσεις, οι γύρω… δεν ενέδωσαν. Γι’ αυτούς η καθημερινότητα είναι μια θλιμμένη κατάσταση, επίπονη, βαρετή. Δεν μπορούν να βρουν το φως της ελπίδας πουθενά. Δεν έχουν από κάπου να πιαστούν, να στηριχτούν. Βασίζονται μόνο στα δικά τους χέρια, στις δικές τους πλάτες.

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί πως είναι να σ’ αγαπούν; Αν όχι κάν’ το εσύ για σένα. Αναρωτήσου! Καν’ το για εσένα εκεί έξω που καθημερινά παλεύεις να κρατηθείς ζωντανός στο σώμα και στην ψυχή… Που προσπαθείς να φτιάξεις έναν δικό σου μαγικό κόσμο ώστε να μην μπορεί κανείς να σε ενοχλήσει… να μην έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα… Που χτίζεις τοίχους να αμυνθείς, να προστατέψεις τον κόσμο σου, να τον φυλάξεις και να τον χαρείς.

Αγάπησε τον εαυτό σου! Θρέψε τον με πολλή αγάπη μέχρι να χορτάσει. Φτάνει πια! Μην τον πολεμάς. Μην τον σαμποτάρεις. Δεν χρειάζεται. Είσαι εσύ! Εσύ ένα μικρό θαύμα επάνω σ’αυτή την γη… έχεις έρθει για να εκπληρώσεις ένα και μοναδικό σκοπό. Είσαι εσύ που χρειάζεσαι την αγάπη για να τραφείς και να γίνεις ένας όμορφος ήρωας της στιγμής. Του σήμερα, του αύριο! Εσύ που θα κάνεις τον συνάνθρωπο σου ευτυχισμένο, που θα χαρίσεις μια όμορφη στιγμή…

Αγάπησε πρώτα εσένα κι άσε την ζωή να σε συνεπάρει… σε όμορφες πλαγιές, γαλάζιες θάλασσες, νοσταλγικές μελωδίες, καθαρούς ουρανούς. Εκεί όπου τα παιδιά παίζουν ανέμελα, εκεί όπου οι ψυχές φτερουγίζουν κι αυτές ανέμελα στο αθώο παιχνίδι. Εκεί όπου βρίσκεται η χαρά… και που βρίσκεται η χαρά; Εκεί που αναδύονται τα όμορφα συναισθήματα μετά το τέλος μιας άσχημης εμπειρίας. Στο συναίσθημα ανακούφισης… της γαλήνης της ψυχής… αυτό που αναζητά ο άνθρωπος για να παραμείνει άνθρωπος και όχι ένα τέρας όπως η κοινωνια, η καθημερινότητα θέλει να δημιουργήσει… δώσε αγάπη λοιπόν!

Να γαληνέψει ο ανήσυχος εσωτερικός σου κόσμος…
Αυτό είναι το γιατρικό που ψάχνεις!